Οι γυναίκες της ζωής μας

Γειά σας φιλαράκια!
 Λοιπόν, τι νέα; Ελπίζω όλα καλά!
Με την αφορμή την ημέρα της γυναίκας σκέφτηκα να γράψω για μερικές γυναίκες που έχουν αλλάξει τον κόσμο... Ας ξεκινήσουμε!

 Η γυναίκα έχει πετύχει πολλά μέχρι τώρα... Στην παλαιολιθική εποχή οι οικογένειες ήταν μητριαρχικές καθώς οι γυναίκες έφερναν τα παιδιά στον κόσμο. Στη Μινωική εποχή οι γυναίκες ήταν σχεδόν όσο σεβαστές όσο και οι άντρες. Ο ρόλος της γυναίκας άλλαξε ολοκληρωτικά με την βιομηχανική επανάσταση όταν άρχισαν να εργάζονται και να απομακρύνονται από τις δουλειές του νοικοκυριού. Σήμερα στις περισσότερες χώρες οι γυναίκες έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Ωστόσο, υπάρχουν, δυστυχώς, ακόμα αρκετές απόψεις κατά των δικαιωμάτων των γυναικών. Αυτές για καλή μας τύχη είναι περιορισμένες καθώς στις μέρες μας αναγνωρίζεται η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων. Ας θυμίσουμε λοιπόν στους γύρω μας ότι οι γυναίκες υπάρχουν, είτε κορίτσια, είτε κοπέλες, είτε νέες γυναίκες, είτε μεγάλες, είτε μητέρες, είτε γιαγιάδες, είτε προγιαγιάδες, κι έχουν καταφέρει να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται, από τη γειτονιά μέχρι την πολιτική... Η αλήθεια είναι ότι οι άντρες έχουν κάνει πολλές ανακαλύψεις, έχουν κάνει κατορθώματα αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις υπήρχε μία γυναίκα στο πλάι τους, μητέρα ή σύζυγος.

 Επιπλέον, θα πρέπει να δώσουμε λίγη σημασία στα κατορθώματα γυναικών. Προσωπικά, θαυμάζω πολλές γυναίκες που με τις πράξεις τους βοήθησαν στο να γίνει αυτός ο κόσμος λίγο καλύτερος... Θα μιλήσω περισσότερο για αυτές που με εμπνέουν:
Μία από τις πιο σημαντικές γυναίκες για εμένα ήταν η Marie Curie (Μαρία Κιουρί):

Ποιά είναι αυτή και γιατί τη θαυμάζω;

  Η Μαρία Σαλώμη Σκουοντόφσκα-Κιουρί (Maria Salomea Skłodowska-Curie, 7 Νοεμβρίου 1867 - 4 Ιουλίου 1934) ήταν Πολωνή φυσικός, χημικός και καθηγήτρια. Σε συνεργασία με τον σύζυγό της, Πιερ Κιουρί, ανακάλυψε το ράδιο και μελέτησε τα φαινόμενα της ραδιενέργειας. Ανακάλυψε επίσης το πολώνιο και υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, ενώ τιμήθηκε δυο φορές με το Βραβείο Νόμπελ για τη Φυσική και τη Χημεία . 'Ηταν η πιο φημισμένη γυναίκα επιστήμων της εποχής της, γνωστή επίσης ως Μαντάμ Κιουρί.

 Κι αυτοί είναι μερικοί λόγοι για τους οποίους την θαυμάζω:

"Το 1912 η Μαρία Κιουρί χειρουργήθηκε στα νεφρά. Από το 1933 η υγεία της είχε κλονιστεί σημαντικά λόγω της έκθεσής της στην ραδιενέργεια. Έτσι, στις 4 Ιουλίου του 1934 η Μαρία Κιουρί απεβίωσε (έπασχε από λευχαιμία), αφήνοντας πίσω της πραγματικά μεγάλο έργο. Ενταφιάστηκε δίπλα στον άντρα της στο κοιμητήριο του Σο. Το 1995 τα οστά της μεταφέρθηκαν στο Πάνθεον, το μαυσωλείο στο οποίο βρίσκονται θαμμένοι οι «μεγάλοι άνδρες» της Γαλλίας. Η Μαρία Κιουρί θεωρείται από τον καθηγητή της Ιατρικής Πιερ Ρεγκό ένα από τα πρώτα θύματα της ραδιενέργειας.

Σημαντική είναι η προσφορά της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου εφοδίασε με δικά της έξοδα πολλά πολεμικά νοσοκομεία με συσκευές ακτίνων Χ, έτσι ώστε να εντοπίζονται τα θραύσματα και οι σφαίρες που ήταν καρφωμένες στα σώματα των στρατιωτών. Υπολογίζεται ότι η ίδια, με τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει από τα δύο βραβεία Νομπέλ, έστησε περίπου 250 ακτινολογικούς θαλάμους στα πολεμικά μέτωπα." (πηγή https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%9A%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AF)

Με λίγα λόγια η γυναίκα αυτή αφιέρωσε την ζωή της στην μελέτη της ραδιενέργειας και πέθανε εξαιτίας της δουλειάς της, προσφέροντας όμως ταυτόχρονα πολλά στον χώρο της επιστήμης. Γι'αυτό και την θαυμάζω!

Μία άλλη γυναίκα, ή βασικά κοπέλα, που αξίζει την προσοχή μας είναι η Anne Frank (Άννα Φράνκ):

Ποιά είναι αυτή και γιατί τη θαυμάζω;

Η Άννα Φρανκ (Annelies Marie (Anne) Frank, 12 Ιουνίου 1929 στην Φρανκφούρτη - στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν, Μάρτιος 1945) ήταν γερμανίδα Εβραιοπούλα που έγραψε ένα ημερολόγιο ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας.

Η οικογένειά της είχε μετακομίσει στο Άμστερνταμ όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη Γερμανία, αλλά παγιδεύτηκε όταν η κατοχή επεκτάθηκε και στην Ολλανδία. Καθώς οι διώξεις των Εβραίων εντάθηκαν, η οικογένεια άρχισε τον Ιούλιο του 1943 να κρύβεται σε μυστικά δωμάτια του γραφείου του πατέρα, Όττο Φρανκ. Μετά από δύο χρόνια τούς κατέδωσαν και η οικογένεια στάλθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Γκεστάπο λεηλάτησε τη σοφίτα, όπου κρυβόταν η οικογένειά της, αφήνοντας ανάκατα στο πάτωμα περιοδικά, βιβλία, εφημερίδες κτλ. Λίγες μέρες αργότερα, μια καθαρίστρια βρήκε ανάμεσά τους το ημερολόγιο της Άννας. Χωρίς να ξέρει τι ήταν, το παρέδωσε στη Μιπ και την Έλλη, δύο κορίτσια, που η βοήθειά τους στις εβραϊκές οικογένειες δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Η Άννα και η αδελφή της, Μαργκότ, μεταφέρθηκαν, δύο μήνες πριν το θάνατο της μητέρας τους, στο γερμανικό στρατόπεδο Μπέργκεν – Μπέλζεν. Εκεί η Άννα έδειξε το ίδιο κουράγιο και καρτερικότητα που την είχαν κάνει γνωστή στο Άουσβιτς. Τον Φεβρουάριο του 1945 και τα δυο κορίτσια αρρώστησαν από τύφο. Μια μέρα, η Μαργκότ, προσπαθώντας να σηκωθεί από το κρεβάτι της, που βρισκόταν ακριβώς πάνω από το κρεβάτι της Άννας, έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω. Στην κατάσταση που βρισκόταν, ο οργανισμός της δεν άντεξε το σοκ. Ο θάνατος της αδελφής της προκάλεσε στην Άννα αυτό που όλα τα προηγούμενα βάσανά της δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν: έσπασε το ηθικό της. Λίγες μέρες αργότερα, στις αρχές Μαρτίου, πέθανε. Ο πατέρας της, Όττο, ο μόνος που επέζησε από τους οκτώ της σοφίτας, γύρισε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, όπου ανακάλυψε ότι το ημερολόγιό της είχε διασωθεί. Πεπεισμένος ότι αποτελούσε μοναδική μαρτυρία, προχώρησε στην έκδοσή του. Το ημερολόγιο εκδόθηκε στην ολλανδική γλώσσα, με τον τίτλο Het Achterhuis (Το πίσω σπίτι).

Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί στην Άννα ως δώρο για τα 13α γενέθλιά της, περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την τελευταία μέρα που έγραψε σ' αυτό, την 1η Αυγούστου 1944. Γραμμένο στα ολλανδικά, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου. Διασκευάστηκε για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, ακόμα και για την όπερα. Το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής· μέσω των γραπτών της, η Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

Πολλοί αρνητές του Ολοκαυτώματος όπως ο Ρομπέρ Φωρισσόν και ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ επέκριναν το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ ως μερικώς πλαστό. (πηγή https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BA)

Ο λόγος που την θαυμάζω είναι ότι διαβάζοντας το ημερολόγιό της αρχικά παίρνεις πληροφορίες για την εποχή εκείνη και τη ζωή των Εβραίων, σου περνάει μηνύματα ζωής και κυρίως, συνειδητοποιείς το πως ένιωθε, ένα κορίτσι 13-14 χρονών να φοβάται εαν από στιγμή σε στιγμή σκοτωθεί. Η Άννα, χωρίς να το ξέρει, απέδειξε την αγριότητα των Ναζί καθώς κι άφησε στον κόσμο ένα στοιχείο της, το ημερολόγιό της, όπου κυριολεκτικά βρίσκεται ένα μέρος της ζωής της. Μπορεί η Άννα να πέθανε πολύ νέα όμως δεν θα ξεχαστεί ποτέ εξαιτίας των σοφών της λόγων, που αν και μικρή τα λόγια της ήταν συχνά πολύ σοφά κι έκρυβαν μεγάλες αλήθειες. Κατά τη γνώμη μου, οφείλετε όλοι να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, έχοντας υπ' όψη σας την ηλικία του κοριτσιού αυτού, για να έχετε τη δική σας άποψη.

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε το βίντεο αυτό:

https://www.annefrank.org/en/anne-frank/who-was-anne-frank/

Ακόμη, πιστεύω ότι μία γυναίκα που αξίζει και με το παραπάνω να αναφερθεί είναι η Ρόζα Πάρκς.

Ποιά είναι αυτή και γιατί τη θαυμάζω;

Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 4 Φεβρουαρίου 1913 - 24 Οκτωβρίου 2005) ήταν Αμερικανίδα ακτιβίστρια.

Ήταν μία έγχρωμη μοδίστρα που έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, στις 1 Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να ξεκινήσει μια διαδρομή που θα οδηγούσε στην ανάδειξή του σε κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Για τους λόγους αυτούς, η Ρόζα Παρκς σήμερα αναφέρεται ως «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».  (πηγή https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%82)

Λοιπόν θεωρώ αυτή τη γυναίκα απολύτως σημαντική επειδή βοήθησε πραγματικά στο να μειωθεί ο φυλετικός διαχωρισμός στην τότε Αμερική. Γενικότερα έδωσε την αφορμή στους ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα δέρματος να εναντιωθούν στις απάνθρωπες απόψεις των λευκών στην Αμερική κι αυτό ξεκίνησε μία καθολική αλλαγή στον τρόπο που αντιμετωπίζονταν οι έγχρωμοι. 

Υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες οι οποίες χρειάζεται να αναφερθούν δυστυχώς όμως δεν έχω την δυνατότητα να μιλήσω για όλες. Κάθε γυναίκα, όπως και κάθε άντρας, πάνω στον πλανήτη μας έχει τη δική του ιστορία να διηγηθεί και μπορεί, οποιοσδήποτε μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας προς το καλύτερο, να αλλάξει το μέλλον του αλλά και το μέλλον της ανθρωπότητας, όπως έκαναν αυτές οι γυναίκες, αυτές οι οποίες δεν αναζητούσαν την φήμη αντιθέτως απλά εργάζονταν, κατέγραφαν τα γεγονότα της καθημερινής τους ζωής, ή απλώς αρνήθηκαν να υπακούσουν σε κάποιον που πίστευε πως ήταν ανώτερος... Μία μόνο απλή πράξη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κάποιος βλέπει τον κόσμο κι αυτός ο κάποιος είναι ικανός να αλλάξει τον κόσμο για πάντα!

SAVE-OUR-PLANET

Θα τα πούμε σύντομα!!!

Επίσης, ορίστε ένα τραγούδι που τα λόγια του μου άρεσαν κι είναι σχετικό με τη σημερινή μου ανάρτηση:

  https://www.youtube.com/watch?v=RAi4AqsXybs&list=RDRAi4AqsXybs&start_radio=1&t=18